FACET POTRZEBUJE PIĘCIU MINUT, ŻEBY WYJECHAĆ Z PARKINGU.
Patrz, nie może wyjechać.
Jest tak wcześnie, a ty już to oglądasz?
Czemu bawią cię czyjeś kłopoty?
Spokojnie, nic mu nie będzie.
Co za palant! Czemu mam tracić czas na oglądanie tego kolesia?
Lepsze są filmiki z fatalnymi upadkami.
Widziałeś ten z facetem, który skacze z kontenera?
Zrobili stopklatkę tuż przed upadkiem,
chwilę przedtem, zanim walnął głową w podłogę.
Potem kamera się przesuwa
i pokazuje jego twarz z wybitymi przednimi zębami.
Czad.
- Jak tam? - Cześć, w porządku.
Super.
- Idziesz na plażę? - Pewnie.
Sprawdź datę.
Cześć.
Dzień dobry.
Są jakieś owoce?
- Przyniosę. - Dzięki.
- Zaraz wracam. - Super.
JUŻ JESTEŚ?
JESZCZE NIE, BĘDĘ WIECZOREM. JAK SIĘ MASZ?
TROCHĘ SIĘ NUDZĘ.
MASZ WYRZUTY SUMIENIA? HE,HE...
NIESTETY, NIE. HEHEHE. SPOTYKAMY SIĘ WIECZOREM, PRAWDA?
TAK, NA RAZIE.
OK, TRZYMAJ SIĘ.
- Cześć wam. - Trzymaj się.
NIEDZIELA, 8 MARCA 2015 GODZINA 20:12
Gdzie mogę się przebrać?
Tam jest łazienka.
CO JEST? CO SIĘ STAŁO?
POZNAŁEM JAKICHŚ LUDZI NA PLAŻY I WPADŁEM DO NICH.
PRZYJEDŹ.
DOKĄD?
DO ZAPALLAR, TUŻ PRZY PLAŻY.
NIE MAM JAK DOJECHAĆ.
- Kumplujesz się z Nico Zabalą? - Tak.
Skądś cię znam.
- Serio? Skąd? - Z jego urodzin.
Być może.
- Jak masz na imię? - Vicente.
- A ty? - Lucía.
Co tu robisz?
Znajomi mnie zaprosili.
Właśnie poznałem Franciskę i Anę na plaży.
Fajnie! Fran jest twoją kuzynką, prawda?
Tak, mieszka z nami.
- Fran jest twoją kuzynką? - Tak.
- Właśnie ją poznałem. - Serio? Gdzie?
- Na plaży. - Mieszkamy w sąsiednich pokojach.
Super! Jak masz na imię?
- Manuel. - Ja jestem Vicente.
Poznałeś ją na plaży?
Tak, leżałem sobie, a one przyszły, zagadały i zabrały mi piwo.
- Klasyka. - Mówią na nią Złodziejka Piwa?
- Zaliczyłem ją na plaży cztery razy. - Chrzanisz!!
- Ale ściemniasz! - Skąd wiesz?
- Jak masz na imię? - Vicente.
- Vicente jak? - Maldonado.
- Znam cię. - Skąd?
- Chodziłeś z Sofią? - Tak.
To moja kuzynka. Jestem Manuel Larrea.
- Żartujesz! - Serio.
Ale jaja! Ze wszystkimi jesteś spokrewniony.
- Dobra, gdzie? - Chodź.
Nic nie widzę.
Cholera.
To tutaj.
Obłędny widok!
Mogę cię o coś spytać?
Nie.
- OK. - OK.
Co cię łączy z Franciską?
O co pytasz? Kim dla mnie jest?
Tak.
Nie wiem. Moją dziewczyną, przyjaciółką...
Wszystko kręci wokół niej. Sama nie wiem...
Ona nie wie, czego chce, a ja wiem.
Zawsze wiedziałam, że podobają mi się dziewczyny.
Od kiedy?
Od dzieciństwa.
Podobał ci się kiedyś jakiś facet?
Chyba nie. Nigdy nie byłam zakochana.
Miałam chłopaka, ale tylko...
Z ciekawości.
Chyba tak.
Właśnie po to żyjemy na tym świecie.
Co za brednie!
Skąd mi się wzięła ta myśl?
- Nie wiem. - Z jakiego zakamarka umysłu?
Może Bóg ci ją zesłał.
Boże! Jesteś tam?
Czy Bóg istnieje?
„Tak, Ano. Jestem.” Wyobrażam go sobie jako bogatego sztywniaka.
Na pewno taki jest!
„Witamy w niebie, najdroższa! Jak się miewasz?
Siedzę tutaj, na nowiutkiej chmurce.”
- Mamy to z głowy. - Co właściwie?
- Mądrą dysputę na temat... - Pogadajmy o czymś innym.
W porządku, koniec..
Koniec.
- Musimy już iść. - Chyba tak.
Nie możemy... zostawić...
- Kogo? - Franciski.
- Została sama? - Na dole.
Na dole.
Chodź.
Idziemy. Jesteśmy żałośni.
Czemu ja cię pocałowałam, chłopie?
Bo uwielbiasz chłopów!
Cześć.
Ale nudno...
Jak cholera!
Masz prochy!
Mam coś magicznego.
- Byłeś z Aną? - Tak.
- I? - I co?
Co robiliście?
Chciała mi pokazać dach.
Figlowaliście?
Tylko się całowaliśmy.
Tak?
Zwykły całus na pożegnanie.
Co masz na myśli?
Spokojnie, wyluzuj.
Jesteście w otwartym związku, prawda?
Chyba tak.
Przecież się nie pobierzemy?
Która z nas bardziej ci się podoba? Ja czy Ana?
Ty.
- Serio? Kłamiesz. - Przysięgam.
- Naprawdę? - Mówię poważnie.
- Nuda, co? - To znaczy?
Chciałabym móc kogoś kochać i być mu wierna.
Zawsze brak mi siły woli.
W końcu krzywdzę sama siebie.
Lubię Anę, ale nie aż tak bardzo, rozumiesz?
Zrobiła ci loda?
Nie.
Wyluzuj, to była tylko przyjacielska rozmowa.
Więc czemu się całowaliście?
Tak jakoś wyszło, wcześniej paliliśmy zioło.
- Tak dla zabicia czasu. - Nie.
Co by tu porobić? Zabawmy się.
Nie ma nic innego do roboty.
To jak wyjście do knajpy.
Albo na zakupy.
O nic się nie pytaliśmy, po prostu zaczęliśmy się całować.
Ile ryb damy radę zjeść?
Tylko się całowaliście?
Jeden całus, nic więcej.
Zajęte!
Chrzanić to. Chodźmy.
Więc ci się podobam?
Przekonajmy się.
Nuda, nuda, nuda....
Chodźcie, chłopaki!
Co ty tu robisz?
- Wychodzimy? - Tak, idziemy.
- Poczekaj. - Zrobię sobie piscolę.
Nie teraz. Wychodzimy.
Trochę mi zostało. Wystarczy.
- Zrobię sobie baniak. - Co?
Imprezowy baniak.
Koleś robi sobie baniak piscoli.
Moglibyśmy je sprzedawać. Ja na pewno bym kupił.
GODZINA 22:20
Fran! Mamy wolne miejsce!
Fran!
- Jedziemy! - Co?
Spotkamy się na miejscu? Jedziemy na tę samą imprezę?
- Czemu ja? - Bo nikt cię nie zna.
Vicho...
Są na zewnątrz, przy stajniach.
- Mam ukraść pudła? - Zagadaj strażnika. Daj mu się napić.
- My ukradniemy pudła. - Spoko.
GODZINA 23:42
- Co słychać? - Jak się masz?
- Co słychać? - W porządku, a u ciebie?
- Świetnie. Jestem Vicente. - Ulises.
Miło mi. Co tu robisz?
Pilnuję fajerwerków.
Pracujesz tu?
- Tak. - Super.
- Napijesz się piscoli? - Nie, od jakiegoś czasu nie piję.
Dlaczego?
Szkodziło mi to, więc rzuciłem.
- Upijałeś się? - Do nieprzytomności.
Niedobrze. Też mnie to raz spotkało w Meksyku.
Serio?
Byłem w Mexico City na wycieczce studenckiej.
- Poszliśmy do baru i się sprułem. - Tak?
Każdy z nas wypił po 12 kolejek mezcalu.
Totalnie się nawaliliśmy!
- Nigdy więcej nie tknąłem tego gówna. - Jest strasznie mocne.
- Chodź, Vicho. - Szukaliśmy cię. Idziemy.
- Dobranoc, Ulises. - Miłej zabawy.
Wsiadajcie.
Są w drugim wozie.
Palant! Jesteś za bardzo pijany!
Stój!
Hej!
- Vicho, ty prowadź. - Twoi kumple ukradli fajerwerki.
O co chodzi?
- Spokojnie! - Co jest, do cholery?
Kradniecie fajerwerki!
Nie wolno tego robić!
Wsiadajcie, spadamy stąd.
Uważaj, zabijesz nas.
Fajerwerki są w drugim samochodzie.
- Wsadzili je tam? - Zadzwonię do niego.
Puść coś, Manu.
Puść jakąś muzę.
- Mam jechać prosto? - Tak.
- To Anita Tijoux. - Racja.
- Uważaj! - Ostrożnie.
- Dobrze mi idzie. - Jedź ostrożnie.
W porządku, Manuel?
- Tak. - Dobrze się czujesz?
Ten kawałek jest super.
Jesteś porąbany.
Ale tam były laski!
Ta przy wejściu była obłędna.
Podaj baniak.
Muszę się skupić.
- Stój. - Co się stało?
Cholera!
- Ty rzygasz! - Czekaj, stanę!
- Manuel, posłuchaj. - Zatrzymaj się. Coś za nami jedzie.
Poczekaj. Staniemy na mój znak.
Szlag...
Cały jesteś ufajdany.
- Teraz moja kolej. - Chcesz prowadzić?
Nie wiesz, dokąd jedziemy.
On nie może prowadzić, jest nawalony.
Przed chwilą rzygałeś. Nie możesz prowadzić.
- Dam radę. - Jesteś nawalony.
- Na pewno możesz prowadzić? - Daj mi spokój.
Po pijaku jest lepszym kierowcą.
Dobra, jedziemy.
Podajcie baniak!
- Puśćcie coś. - Tylko jedź ostrożnie.
Co za gówno!
Za wolno!
To nie pierwszy i nie ostatni raz.
Kiedyś na plaży się zrzygał i zaczął się zabawiać z dziewczyną.
- Nie! - Serio.
Obleśne...
Może dziewczyna lubiła smród rzygów.
GODZINA 23:58
Chodź.
Matía mieszka w Maitencillo, prawda?
Cholera....
Trzymaj się.
Wyjmij telefon.
Co jest?
Poszli się wysikać?
- Patrz! - Co?
- Cholera! - Co ty robisz, idioto?
Odwaliło ci?
Pieprzyć to.
Poczekaj. Zadzwoń do ojca.
Daj kluczyki. Ja poprowadzę.
Zadzwoń do niego.
Przesuń się.
Dzwonisz do niego? Dzwoń!
Co się dzieje?
Odbiera?
- Do kogo dzwonisz? - Próbuj dalej.
Jedziemy do domu Manu, prawda?
Do Manu? Nie, jedziemy do Matii.
Diego? Diego...
Nie odbiera? Próbuj jeszcze.
- Dzwoń. - Dzwonię!
To jedziemy w końcu do Matii, czy nie?
- Ty jedziesz do Manu, prawda? - Tak.
- O czym ty mówisz? - Zamknij się.
- Gdzie mieszkasz? - Ja?
- Wysadź go tu. To niedaleko. - Mieszkam w Bosque Alto.
Jedźmy do mnie, po drodze kupimy wódkę.
- Jedziemy do Manu. - Dlaczego?
- Odebrał? - Halo?
Vicho, wysiadaj!
Daj spokój.
Dojdziesz stąd. Wysiadaj.
- Francisca, chodź ze mną. - Wysiadaj, dupku!
Pa!
PONIEDZIAŁEK, 9 MARCA 2015, GODZINA 00:47
GODZINA 5:18
- Tak. - Chodź ze mną.
- Musisz iść ze mną. - Po co?
Później ci powiem. Chodźmy.
- Ale co się stało? - Wytłumaczę później. Idziemy.
Jedziemy na policję.
Na policję? Po co?
Spieprzyli sprawę fajerwerków.
- Niemożliwe! - Tak.
Co za akcja!
Chcą mnie przesłuchać?
Nie, jedziemy się tylko dowiedzieć, co się stało.
Pojedziemy na miejsce, gdzie odpaliliśmy fajerwerki.
Chyba coś spaliliśmy.
Ale wtopa! Kto to zrobił?
- My. - Ty.
Pieprzysz, ja nic nie zrobiłem!
Zrobiłeś.
- To tutaj? - Trochę dalej.
Puść jakąś muzę.
Daj mi spokój.
Za pocztą skręć w lewo.
W porządku, Manuel?
- Manuel? - Tak, OK.
- Co się dzieje? - Są tutaj.
Pogadajmy z nimi.
Poczekajcie.
Mam iść z tobą?
Nie, pójdę z Manuelem.
Zaraz wracam.
Poczekajcie.
GODZINA 5:30
Dzień dobry.
W czym problem?
Mieliśmy wypadek.
- Kto był w samochodzie? - Nas pięcioro.
Co się stało?
Nic.
- Jak to, nic? - Nic. Ty byłeś w samochodzie.
- Co? - Byłeś z nami w samochodzie.
- Co z tego? - Nie zgrywaj idioty.
Nie zgrywam. Co mówi policja?
Uderzyliśmy w coś samochodem.
Niby czemu mamy stłuczone lusterko i przednie światło?
- W co uderzyliście? - Przestań pieprzyć, byłeś z nami.
Mówię poważnie, palancie!. Dlatego pytam!
Jak mogłeś nie zauważyć?
Siedziałem z tyłu z Franciską.
- Dżentelmen! - Nie wygłupiaj się.
Pojedziecie z porucznikiem. Pan ze mną.
- Z panem? - Tak. Idziemy.
Do wozu, proszę.
Obejrzymy drogę.
GODZINA 7:15
Jedziemy, panowie.
Mamy świadka, który twierdzi, że pan kierował.
Nieprawda. Manuel prowadził.
Więc obaj staniecie przed sądem.
GODZINA 9:00
Ja nie prowadziłem.
Mamy sprzeczne zeznania.
Niektórzy twierdzą, że pan prowadził.
Kto tak twierdzi?
Niektórzy świadkowie.
To nieprawda.
Jeśli nie ma pan adwokata, dostanie go pan z urzędu.
Powie pan to prokuratorowi, który będzie pana przesłuchiwał.
- Proszę rozluźnić rękę. - Jestem aresztowany?
Tak, póki nie przyjdzie sędzia.
On zdecyduje, jakie środki zapobiegawcze należy zastosować.
Nie wiem co to są „środki zapobiegawcze”.
... za śmierć Juana Candia Sandía, lat 32, żonatego, ojca trojga dzieci.
To nie byłem ja.
Zapytam o to później. Proszę mi wszystko opowiedzieć.
Od czego mam zacząć?
Od chwili, kiedy wsiadł pan do wozu Manuela Larrei.
Wsiadłem do samochodu Manuela i pojechaliśmy do klubu jeździeckiego.
- Która to była godzina? - 21:30, może 22.
- 21:30 lub 22. - Tak.
- Kto wtedy prowadził? - Manuel.
- Przez cały wieczór? - Tak.
Tak? Nie wydarzyło się nic niezwykłego?
- No. - Co pan zrobił po wyjściu z imprezy?
Ukradliśmy... to znaczy, oni ukradli fajerwerki.
- Nie mówię, że pan to zrobił. - OK.
- Gdzie znaleźli te fajerwerki? - W magazynie przy stajniach.
- Dokąd pojechaliście później? - Do punktu widokowego, puścić fajerwerki.
Kto wtedy prowadził?
Z klubu do punktu widokowego też prowadził Manuel.
Rozumiem, a w punkcie widokowym nic pan nie zrobił.
Nie. Odpaliliśmy tam fajerwerki.
- Rozumiem, co było dalej? - Wysadzili mnie pod domem.
- Dlaczego pana wysadzili? - Bo jechali na kolejną imprezę.
- Dojechali na nią? - Nie wiem.
- A wybrali się tam? - Nie mam pojęcia.
- Nie zabrali pana? - Nie.
Podwieźli pana, rozumiem...
Jechałem na tylnym siedzeniu.
Ana i Francisca mogą to potwierdzić, bo się całowaliśmy.
Siedział pan na tylnym siedzeniu i całował się z Franciską?
Tak, i trochę też z Aną.
- Trochę. - Tak.
- Z Aną też? - Tak.
Troszeczkę.
Na podstawie zeznań oskarżonego,
i w świetle zaistniałych wydarzeń,
Manuelowi Larrei i Vicente Maldonado zostaje postawiony zarzut
spowodowania śmiertelnego wypadku pod wpływem alkoholu.
Sąd przychyla się do wniosku prokuratury o tymczasowe aresztowanie oskarżonych
na okres 30 dni, w czasie których dojdzie do rozprawy.
- Oskarżenie chce coś dodać? - Nie, wysoki sądzie.
Obrona?
Wysoki sądzie, reprezentuję interesy oskarżonego Manuela Larrei,
ale jak uzgodniłem z kolegą,
moja argumentacja dotyczy również pana Vicente Maldonado,
ponieważ nie ma dowodów na to, że prowadzili pojazd pod wpływem alkoholu.
Vicho, co się stało?
Wypuścili nas.
Ale co się stało?
Nie wiem, mamo.
Francisca mnie obudziła i powiedziała, że był wypadek.
Zabrali mnie na posterunek i wypuścili.
Nikt ci nic nie powiedział?
Nie, wiem tyle, co ty.
-Powiedzieli, że powinienem mieć adwokata. - Dzwoniłaś do taty?
Tak, kazał mi zadzwonić do wujka Julio. Pewnie już tu jedzie.
Poczekajmy na niego w środku. Może czegoś się dowiemy.
Czemu tata nie przyjechał?
On nie jest adwokatem prawa karnego tylko radcą prawnym w spółce górniczej.
- Ale zna ludzi z tej branży. -Tak, ale...
Możesz do niego zadzwonić.
Julio to adwokat od spraw karnych, on nam pomoże.
Chodź, dowiemy się czegoś.
Najpierw muszą zbadać odciski palców w samochodzie.
Kiedy przyjdą wyniki, trzeba zmienić zeznania,
albo linię obrony.
Wiesz, kto jest oskarżycielem?
- Nie. -„Pies” Barría.
Ten, który był na przesłuchaniu?
Nie, to Andrade, jego asystent.
Barría to bardzo trudny przeciwnik.
Twój tata dobrze go zna. Może ci o nim opowiedzieć.
To typowe zagranie Barríi.
Stwarza zasłonę dymną, żeby wszystkich zmylić.
i sprawić wrażenie, że nic się nie stało.
Czemu powiedzieli, że to ja prowadziłem?
Jeśli sam nie wiesz...
Może cię nie lubią.
Nie da się wykazać, że do wypadku doszło po tym, jak wysadzili Vicente?
To niemal niemożliwe.
Jako pierwsza zostanie zakwestionowana ekspertyza koronera,
bo nie można ustalić dokładnego czasu zgonu.
Nie rozumiem, dlaczego przyjechali po Vicente po wypadku?
To na pewno pomysł Barii.
Sądzę, że w nocy do nich zadzwonił
i powiedział, żeby wrobili kogoś innego.
Przypomniałem sobie, że dzwonili do taty Manuela.
- Przed czy po tym, jak cię zabrali? - Przed.
Przed?
Nim mnie wysadzili, jechaliśmy z punktu widokowego na imprezę.
Tuż przed tym, jak mnie wysadzili, Manuel rozmawiał z ojcem.
Chwileczkę, Vicho.
Byłeś z nimi w samochodzie, kiedy potrącili tego człowieka?
Nie jestem pewien.
Przed sądem zeznałeś co innego.
Co jeszcze zataiłeś przed sądem?
Nic, odpowiadałem tylko na pytania.
- To przesłuchanie... - Złożył fałszywe zeznania.
Może mu to zaszkodzić, prawda?
Został oskarżony, nie złożył fałszywych zeznań.
Jak mogłem skłamać, skoro mnie o to nie pytali?
Powinieneś był powiedzieć wszystko.
Teraz mogą cię oskarżyć o cokolwiek.
To rodzina Larreas.
Wiesz, kim oni są? Co mogą zrobić?
Jakich mają przyjaciół?
Spokojnie...
Może porozmawiasz ze swoimi przyjaciółmi. To twoi przyjaciele?
Niezupełnie.
I tak z nimi porozmawiaj i dowiedz się jak najwięcej.
Ja porozmawiam z Barrią, może coś mi powie.
Nie denerwuj się.
MARCEL PROUST - W POSZUKIWANIU STRACONEGO CZASU. STRONA GUERMANTES.
... LITOŚĆ WOBEC NIESZCZĘŚCIA NIE JEST MOŻE ZBYT ŚCISŁA...
... TAK SAMO ZŁOŚĆ NIE POSIADA ZAPEWNE W DUSZY ZŁOŚLIWEGO CZŁOWIEKA
CZYSTEGO I ROZKOSZNEGO OKRUCIEŃSTWA, KTÓREGO POJĘCIE SPRAWIA NAM PRZYKROŚĆ.
MATI, MASZ NUMER MANUELA LARREI?
NIE, ALE OSCAR MOŻE MIEĆ.
OK.
OSCAR, CO SŁYCHAĆ? MASZ NUMER MANUELA LARREI?
NIE MOGĘ GO ZNALEŹĆ NA FACEBOOKU.
NIE MAM. CO TAM?
NIC. BYŁEM U NIEGO, ALE GO NIE MA.
DZWONIŁEM DO JEGO KUZYNKI, ALE NIE ODBIERA.
- KTÓREJ KUZYNKI? - FRANCISKI.
- TEJ, KTÓRA DZIWNIE MÓWI? - TAK.
NIE MÓW, ŻE JĄ PRZELECIAŁEŚ.
- NIE, ONA NIE LUBI FACETÓW. - PALANT!
- CO SŁYCHAĆ? - NIC. NUDZĘ SIĘ, A U CIEBIE?
PRÓBUJĘ SIĘ SKONTAKTOWAĆ Z KILKOMA OSOBAMI, ALE COŚ MI NIE IDZIE.
KOŁUJESZ IMPREZĘ?
NIE, CHCĘ POGADAĆ O CZYMŚ, CO SIĘ STAŁO.
DAJ SOBIE SPOKÓJ. WYJDZIEMY DZIŚ?
TAK, ALE MUSISZ MNIE ZGARNĄĆ.
SKĄD?
- DUPEK. - DOBRA, W PORZĄDKU.
Cześć, co słychać?
- W porządku, a u ciebie? - Dobrze.
Trudno było trafić?
Zgubiłem się przy zakręcie, ale sobie poradziłem.
- Ta ulica ma mnóstwo zakrętów. - Zupełnie niepotrzebnie.
Dokąd jedziemy?
Nie wiem. Na co masz ochotę?
- Skoczymy na drinka? - Czemu nie?
Dobra.
- Znasz tu jakiś bar? - Tak.
Jedź prosto.
Możemy pójść do baru, albo kupić drinki na wynos.
- Co ty na to? - Możemy pojechać do punktu widokowego.
Dobra.
- Może być? - Tak.
Chodź...
Wow...
- Co? - Nic.
Dotknij mnie.
Nie gap się w telefon.
Kumpel przysłał mi filmik. Zobacz.
- Ma tytuł „Fifi”. Słyszałaś o nim? - Tak.
- Widziałaś to? - Nie.
Nie. Podobno to hardcore.
- Zaczyna się. - Mają po 13 lat.
Wyglądają jak dzieciaki!
Kurde...
Nie wszystkie na raz...
- To jest Fifi? - Nie wiem. Na pewno dwie dziewczyny.
- Fakt. - Na to wygląda.
Nuda. Czekaj...
Byliśmy ze sobą przez trzy tygodnie i daliśmy spokój.
Znudziliśmy się.
- Rutyna? - Miałam dość, był strasznie trudny.
- Jest trudny. - Prawda?
To widać.
Zakochał się we mnie i wkurzało go, że umawiałam się z innymi facetami.
- Serio? - Tak, naprawdę przeginał.
- Był zazdrosny? - Totalnie zaborczy.
Nic się nie działo, a on się wkurzał.
- Nie wiedziałam, że taki jest. - A jest.
Tylko nic mu nie mów.
- Zostało trochę towaru? - Chcesz?
Sam pył... Nie jeszcze coś jest.
Słabe.
Czułem się przy niej stłamszony.
Kiepsko... Jak długo z nią byłeś?
Około roku.
To długo. Co was trzymało razem?
Czułem, że ją kocham. Coś nas łączyło..
- Do której szkoły chodziłeś? - Do Verbo Divino.
Wszystko jasne. Teraz już rozumiem.
To znaczy? Powiedz.
Można być z kimś przez rok, nawet jeśli w łóżku jest średnio.
Nie było tak źle, ale po prostu do siebie nie pasowaliśmy.
Byłem bardziej dominujący i uważałem, że jestem tym złym.
- Ty? Zły? - Tak myślałem.
Urocze! Czasami naprawdę mnie wzruszasz.
Szlag...
Kiedy ktoś cię wzrusza, ciskasz jego telefonem?
Czasami.
Obejrzeliśmy cały.
Super.
- Co to za część ciała? - Nie wiem.
Wygląda jak jaszczurka.
VICHO, JUTRO O 9.00 MAMY SIĘ STAWIĆ W BIURZE PROKURATORA.
OK.
Nie stwierdzono u pana obecności alkoholu we krwi.
To znaczy, że pan nie pił,
lub przestał pić na długo przed badaniem.
Mógł pan też nie pić w ogóle.
Ten wynik przeczy jednak zeznaniom świadków, którzy twierdzą, że pan pił.
Chyba, że pańska wątroba dokonuje cudów.
Nieważne, wynik przemawia na pańską korzyść.
Teraz zła wiadomość.
Potwierdzono, że pozostałe cztery osoby jadące wozem piły alkohol.
Jego stężenie w próbkach nie jest wysokie, ale zgodnie z nowym prawem,
wystarczające, by oskarżyć Manuela o spowodowanie wypadku po pijanemu.
Myślę, że tak właśnie się stanie.
- Nie byłbym taki pewien. - Dlaczego?
Bo jest jeszcze jedna zła wiadomość.
Policja potwierdziła obecność pańskich odcisków palców.
To niemożliwe.
Tak, znaleziono odciski palców Vicente and Manuela
na kierownicy, na dźwigni zmiany biegów i na klamce.
To znaczy, że Vicente prowadził samochód.
Czy to jest przekonujący dowód?
Jak najbardziej. Policja nie ma żadnych wątpliwości.
To nie wszystko. Mamy jeszcze świadków, którzy twierdzą, że Vicente prowadził.
- Prowadziłem, ale... - Ja będę mówił, Vicho.
- Mamy kilkoro świadków. - Kogo dokładnie?
Wiele osób widziało, jak pił pan z baniaka na przyjęciu
i w trakcie kradzieży fajerwerków.
To kłamstwo.
Vicho, wysłuchajmy prokuratora.
Widziano, jak pił pan w wozie Manuela po wyjściu z klubu.
- To prawda, ale tylko... - Vicho!
Jeśli chodzi o godzinę wypadku,
zdaniem jednego ze świadków nie była to 5.00,
ale raczej 00:30 - 1.00.
Kim jest ten świadek?
Kuzyn zmarłego.
Twierdzi, że zepsuł im się samochód..
Kuzyn wysiadł i odszedł, a on został, żeby naprawić auto.
Uruchomił je i odjechał. Więcej nie widział już kuzyna.
- Jest wielu świadków. - Tak.
Mogę?
- Ma pan zapalniczkę? - Tak.
Przykra sprawa.
Rzeczywiście kiepska.
- A Barria to niezły twardziel. - Wiem coś o tym.
O tym, że prowadziłeś, nie powinienem się dowiadywać od prokuratora.
Prowadziłem tylko kawałek. Zrobiłem to, bo on był napruty!
Wiele osób cię widziało.
Widzieli też, jak piłeś wino z baniaka.
- To była piscola. - Jeszcze lepiej!
Na jakim odcinku prowadziłeś?
Z klubu do punktu widokowego.
Nie przez całą drogę. Manuel chciał prowadzić i przejął kierownicę.
- Był pijany? - W trupa. Musieliśmy stanąć, bo rzygał.
- Zatrzymaliście się? - Tak.
Ktoś widział, że stanęliście?
W tym miejscu...
Chyba nikt nie patrzył.
Czekaj... Niech pomyślę.
Zaraz, jedna rzecz.
Miejsce, w którym stanąłeś,
to miejsce, w którym twoim zdaniem doszło do wypadku.
Późno w nocy, po tym, jak cię wysadzili.
To był ten kierunek,
ale nie wiem, czy to samo miejsce.
Cholera, Vicho.
Wiesz, że mogą cię o to oskarżyć?
Ale ja tego nie zrobiłem.
Mam nadzieję, ale byłeś nawalony,
a ja nie będę mógł wykorzystać twojego pierwszego zeznania.
- Czemu? - Jest dla nas niekorzystne.
Pomyślą, że kłamiesz, żeby uniknąć odpowiedzialności.
Spieprzyłeś sprawę!
Nie chciałem unikać odpowiedzialności.
Powiedziałem, że nie prowadziłem, bo zapomniałem. Nie chciałem ściemniać.
Sam mówiłeś, byłem pijany. Po co bym kłamał?
Wbij sobie coś do głowy.
Prawdą jest to, co można udowodnić. Kropka.
Żadna inna prawda się nie liczy.
CO SŁYCHAĆ? TĘSKNIE ZA TOBĄ.
CO U CIEBIE?
WYJDŹMY GDZIEŚ.
Zmoczysz poduszkę i będziesz chciał moją, suchą.
To nie byłem ja, mamo.
Wierzę ci, synu. Wszyscy wierzymy.
Cholera, czemu mam takiego pecha?
Rzeczywiście, masz.
Ale nie jesteś złym człowiekiem.
Podejmujesz jedynie złe decyzje.
- Czasami dokonujesz złych wyborów. - Mamo, nie praw mi kazań.
Nie prawię, tylko rozmawiam z tobą.
Czasami trzeba odmawiać.
Wiem, że w twoim wieku trudno to zrozumieć,
ale trzeba umieć odmawiać.
Nie musisz być na wszystkich imprezach i pić wszystkich drinków.
Zostaw trochę na później.
Cholera, nie chciałem nawet zostawać w Chile.
Liceum to było piekło, a na studiach są sami idioci.
Nie czas teraz o tym rozmawiać.
Mówimy o czym innym.
Wiem.
Przynieść ci moją suchą poduszkę?
Pamiętasz?
Zawsze przychodziłeś do mnie w nocy i zabierałeś mi poduszkę,
bo twoja była mokra.
Okręcałeś się kołdrami jak gąsienica. Prawie się gotowałeś.
Nie pozwalałaś mi włączyć klimatyzacji.
Dzięki temu przeziębiałeś się znacznie rzadziej, niż inne dzieci.
Było strasznie gorąco!
Może za bardzo cię okrywałam.
Jaki jest wyrok za nieumyślne zabójstwo?
540 dni.
Ile to jest ?
1,5 roku.
To pierwsze przewinienie Vicho, więc dostanie wyrok w zawieszeniu.
Możemy też pójść na ugodę z prokuratorem.
Sami ustalą warunki.
Co to znaczy?
Mogą żądać odszkodowania dla rodziny ofiary.
Mogą mu zabrać prawo jazdy na dwa lata, żeby znów nie popełnił przestępstwa.
A jeśli się nie zgodzi?
Będzie źle. Dojdzie do procesu i dostanie wyrok za zabójstwo.
Na zawsze zostanie mu to w papierach.
- Która godzina? - 21:15.
Włącz telewizję.
Chcę zobaczyć, czy coś o tym mówią.
Pyszna kolacja. Nie jadłem tak dobrze od kiedy rozstałem się z Magali.
PEWNIE, WPADNIJ NA CHWILĘ, JEŚLI CHCESZ.
Przepraszam.
- Jeszcze wina? - Tak.
Dziękuję.
- Przyniosłeś kondomy? - Nie.
Nieważne, nie przestawaj.
Wejdź...
Rżnij mnie.
- Nie kończ we mnie. - Nie...
Skończ tutaj.
Vicente, nie kończ we mnie.
Za późno.
- Doszedłeś? - Tak.
Żartujesz?
Przepraszam. Strasznie mnie nakręcasz.
Wyjdź.
- Jesteś idiotą. - Co?
- Mówiłam, żebyś nie kończył. - Zapomniałem.
- Jak to, zapomniałeś? - Za bardzo się napaliłem.
Zapomniałeś po niecałej minucie.
Przepraszam, cholera!
Spadaj, to nasze frytki.
Żartuję!
Nie dawaj mu, dostanie sraczki.
Nasza randka przestanie być seksowna.
Już przestała.
CZEŚĆ, DZIEWCZYNA FRAN JEST U TOMA.
WPADNIJ I PRZEDSTAW MNIE JEJ. POWIEDZ, ŻE JESTEM MĘSKĄ LESBIJKĄ.
Chce jeszcze jedną.
Cześć.
Cześć, Anita.
Podobno opowiadasz różne historie.
- Jakie? - Jak to „jakie”?
Czemu nie odbierasz, kiedy dzwonię? Uczestniczysz w ich zmowie.
Nie chcę o tym gadać. Jesteś pijany. Idź stąd.
Ja chcę o tym gadać. Wiesz, czemu ty nie?
Bo to nie ty pójdziesz siedzieć, tylko ja.
Nikt nie pójdzie siedzieć.
- Zagwarantujesz mi to? - Vicente!
Sofía, co ty tu robisz?
Co ty tu robisz?
Jak myślisz, co u mnie? Mam przesrane.
Ale bajzel...
Twoi kuzyni wrabiają mnie w coś, czego nie zrobiłem.
- Nikt tak nie twierdzi. - Co masz na myśli?
Po wypadku wszyscy to mówili.
Ja i tak ci wierzę.
- Naprawdę? - Tak.
Nie jesteś złym człowiekiem. Bywasz naiwny, ale jesteś dobry.
Dlaczego naiwny?
Potrafisz coś schrzanić, jak wtedy ze mną.
- Co słychać? - W porządku, a u ciebie?
Bardzo dobrze.
Mogę cię prosić, żebyś wyszedł?
To mój dom i moja impreza. Wyjdź, proszę.
Możesz podać jakiś powód?
Wiele osób nie chce cię widzieć. Dobrze wiesz, co zrobiłeś.
Co? Powiedziałaś mu, że to zrobiłem?
- Wyluzuj. - Wszyscy są przeciwko mnie!
Gówniana impreza. Spadam stąd.
- Idź. - Z przyjemnością.
Vicente!
Vicho! Obudź się. Vicente!
Vicente.
Vicho, przyszedł ktoś do ciebie.
DAJ ZNAĆ JAK POSZŁO.
OK.
- Vicente, jak się masz? - Dobrze, a ty?
W porządku. Ładny dom.
Chciałem ci coś pokazać.
Wujek mówił, że będzie z tobą rozmawiać.
Tak, ustaliłem z nim, że przyjadę i z tobą pomówię.
Tak będzie łatwiej, unikniemy kłopotów.
To ten samochód, prawda?
Przywiozłem go, bo chcę, żebyś obejrzał kilka detali.
Z bliska widać, że uszkodzenia są drobne. Głównie zbite lusterko.
Moim zdaniem ten człowiek wybiegł i uderzył o jezdnię.
Rozbił się i, jak wiemy, zmarł.
Sekcja nie wykazała poważnych obrażeń
od uderzenia przodem lub bokiem samochodu.
Powinien trafić do szpitala na dwa tygodnie ze złamanymi żebrami.
Ale on biegł i wpadł do rowu.
Uderzył w kamień i zmarł.
Mogliście nie zauważyć, że go potrąciliście.
- Rozumiesz? - I co z tego?
Możliwe, że go uderzyliście i nie poczuliście tego.
Nie zauważyliście uderzenia.
- Jak? - Posłuchaj.
Manuel mówił, że wymiotował po drodze, a ty śpiewałeś.
Powiedział, że otworzył drzwi, żeby zwymiotować
i wtedy poczuł uderzenie.
Mogliście uderzyć człowieka i nie zauważylć tego.
- Muszę iść. - Posłuchaj, to proste...
Gdyby samochód uderzył w człowieka, zostałby tego ślad.
Jednak tak się nie stało. Możliwe, że...
- Rozumiem, że mogę być winny. - Nie wiem, czy rozumiesz.
Możemy też powiedzieć, że go uderzyłeś i tego nie pamiętasz. To bardzo częste.
Mówisz mi to już trzeci raz. Możemy pogadać później? Na razie.
Cześć.
NIEDOBRZE.
POMÓWIĘ Z NIM JUTRO.
PRZEKAŻ ŚWIADKA JULIO
I POWIEDZ, ŻE PODWAŻYMY TEST ALKOHOLOWY.
484.5 TRIP A
893.7 TRIP B
000.0 TRIP B
NIEBEZPIECZEŃSTWO
Co o tym myślisz?
Jeśli to ja prowadziłem, do wypadku doszło między klubem,
a punktem w odległości 3.2 km, bo tam wymiotował Manuel.
Znalazłeś jego wymioty?
Nie, tylko coś, co je przypominało, ale nie jestem pewien.
Czy jakiś świadek potwierdzi, że słuchałeś tej piosenki?
- Osoby, które ze mną jechały. - Rozmawiałeś z nimi?
Próbuję je złapać od kilku dni,
ale mnie ignorują i nie odbierają telefonów.
Nic nie mogę na to poradzić.
Ignorują cię? Doskonale!
- Rozumiem. - Właśnie.
Nie bądź dla niego taki surowy.
Nie jestem surowy.
On nie rozumie, że to nie jest dowód.
Taka jest prawda.
Prawda, która doprowadzi cię prosto do więzienia.
Jak, skoro to nie ja prowadziłem!
Jesteś na tyle dorosły, by zrozumieć, że lepiej jest przyjąć ugodę Larrei.
Jeśli będziemy z nimi walczyć,
wynajmą najlepszych prawników dla rodziny ofiary.
Zaczną od podważenia wyników testu alkoholowego.
Powiedzą, że przeprowadzono go za późno i jest niemiarodajny.
Stwierdzą też, że miałeś ze sobą baniak piscoli, co jest prawdą.
Do tego mają też twoje zeznania.
- Słuchasz mnie? - Tak.
Zeznałeś, że prowadziłeś samochód do miejsca wypadku.
Nie rozumiesz, że grozi ci więzienie?
To nie byłem ja! Jak długo mamy to ciągnąć?
OK, to nie ty. Nie ma problemu.
- On jest niewinny! - Julio, proszę.
Idź do prokuratora i powiedz mu, że jesteś niewinny.
Może ci uwierzy i będzie po sprawie.
- Juan... - Nie, idź!
Może ci uwierzy i będziecie mogli iść na plażę,
trzymając się za ręce i śpiewając piosenkę!
Pójdę.
Pójdziesz sam. Ja idę do łazienki.
Nie będę mówił, że prowadziłem, skoro to nieprawda!
Nie byłem pijany, tato, potwierdza to test alkoholowy.
Co?
Mogą mi zabronić wyjazdu z kraju, albo nałożyć inne niesłuszne kary.
Jaka nauczka? Prowadziłem, żeby pomóc temu dupkowi!
To nie fair. Wiele osób często tak robi.
Ja zrobiłem to raz i wszystko się posypało.
Nieprawda! Człowiek nie uczy się błędach.
Uczy się od ojca, który mu mówi, co ma robić.
Nie pogodzę się z czymś, czego nie zrobiłem.
CO ZA WIADOMOŚCI MI WYSYŁASZ?
NIE WIEM, VICENTE. TO NAPRAWDĘ BARDZO DZIWNE.
W porządku?
Tak.
To wszystko to nuda.
Co? Dlaczego?
Nie wiem. Wszystko to nuda. Ty, ja...
- Dlaczego? - Co?
Bo tak długo dochodziłem?
Też... Ale mówię ogólnie.
Spokojnie, to nic takiego. Nie patrz tak na mnie.
Nie jest miło słyszeć coś takiego.
Taka jest prawda. Co mam powiedzieć?
- W porządku. - Mam kłamać?
Nie.
Wytrzyj się.
Możemy spróbować jeszcze raz, prawda?
Nie, Vicente.
W porządku.
Fajnie było cię poznać. Dobrze się bawiliśmy.
To ma być pożegnanie?
Tak jakby.
Nie martw się. Czemu się tak dziwnie zachowujesz?
Martwię się, źle ci było?
Wcale nie.
Sama nie wiem. Po prostu coś się skończyło.
Tak to już jest.
Skoro tak uważasz...
Jedziemy? Jestem zmęczona.
Muszę jutro wcześnie wstać.
- Odwieźć cię do domu? - Poproszę. Możesz?
Jedziemy.
- Jak się masz? - W porządku.
- Co porabiasz? - Plażuję.
- Jesteś Vicente Maldonado. - Tak.
Syn „Wielbłąda” Maldonado. Lucho Maldonado Lary.
Tak.
Jesteś bardzo podobny do taty.
Studiowaliśmy razem prawo. Zdawaliśmy wspólnie egzamin radcowski.
Przyjaźniliśmy się, chociaż mieliśmy inne zainteresowania.
Ja lubiłem prawo karne, a on handlowe.
Cóż...
Każdy prawnik w pewnym momencie orientuje się, czy ma ręce pianisty.
Twój ojciec na pewno je miał.
Jednak nie miał stóp pianisty.
- Rozumiesz? - Niezupełnie.
Na pianinie gra się palcami.
Trzeba je mieć giętkie, drobne, wrażliwe i delikatne.
Ale gra się też stopami.
Zauważyłeś, że pianino ma trzy pedały?
Dobry gracz wykorzystuje stopy.
Nikt tego nie uczy. Trzeba to wyczuć samemu.
Dobra muzyka nabiera barw dzięki pedałom.
Nuta może wybrzmiewać długo, lub być urwana staccato.
To trzeba umieć.
Tego nie ma w podręcznikach i nikt tego nie uczy.
Tak samo w prawie karnym. Nikt nie uczy pewnych niuansów...
Prawnik musi wiedzieć, jak naciskać pedały...
To niezbadany teren prawa.
Przepraszam, kim pan jest?
Wybacz, że się nie przedstawiłem.
Gustavo Barría. Prawnik Manuela Larrei.
- Jak się masz? - Dobrze.
Przede wszystkim jestem dobrym przyjacielem twojego ojca.
- Napijesz się piwa? - Nie, dziękuję.
Uwielbiam pić na plaży, choć to nielegalne.
Tutaj wszystkiego zakazują. Są tacy, którym tu się podoba.
Kupują tu rezydencje za miliony dolarów.
Za tyle kupisz dom na Karaibach.
Ale innym się tu podoba. Nie wiem, czemu. Twojej matce też.
- Ma tutaj dom, prawda? - Tak.
Nie wiem, co z nim zrobicie.
Twoja matka go straci.
Rodzina Larrea zmusi ją do sprzedaży.
Na pewno na tym stracicie.
Przepracowałem dla nich już 20 lat.
To dobrzy ludzie, ale kieruje nimi moc pieniądza.
Dbam o ich finanse, inwestycje rolnicze i górnicze,
fundusze inwestycyjne i inne interesy. Wzbogaciłem się dzięki nim.
Ale to etat całodobowy, trzeba być dyspozycyjnym jak strażak.
Mógłbym teraz siedzieć w domu i drapać się po jajach,
ale jestem tutaj i opowiadam o czasach, kiedy razem z twoim ojcem
walczyliśmy przeciw tajnym służbom Pinocheta.
Na pewno opowiadał ci o tamtych czasach.
- Niewiele. - Była raz taka sprawa...
Nie pamiętam, czy twój tata był w nią zamieszany.
To był rok 1989, po koniec reżimu Pinocheta.
Moja siostra była nauczycielką
na wydziale rolnictwa Uniwersytetu Chilijskiego.
Wszyscy skończyliśmy tę samą uczelnię.
Zadzwoniła do mnie, kiedy aresztowano jej kolegę.
Wtedy tajne służby aresztowały za najmniejsze przewinienia.
Wywozili człowieka w nieznane miejsce.
Zabierali go i znikał bez śladu.
Faceta aresztowały tajne służby.
Zamierzano go wywieźć.
Miał „zniknąć”, czyli zostać zabity.
Mogłem mu pomóc jedynie przez znajomego,
który był kapitanem w jednostce antynarkotykowej.
Chciałem oskarżyć faceta o handel narkotykami
i sprawić, by aresztował go mój znajomy.
Jednak on się na to nie zgodził.
Próbowałem mu tłumaczyć sytuację,
ale on mówił, że nie jest dilerem,
tylko przywódcą związkowym.
Idiota.
Zmarnowałem 45 minut, by go przekonać.
W końcu agenci go zabrali.
Zniknął i nikt więcej o nim nie słyszał.
- To był koniec. - Co chce mi pan powiedzieć?
Nic.
To tylko przyjacielska rozmowa na plaży.
Jedyne, czego mogę cię nauczyć,
to sztuka używania pedałów w pianinie.
Zrozum, że czasami to, co najważniejsze, jest niewidoczne.
Dlatego opowiedziałem ci historię o tajnych służbach.
Facet toczył walkę, która od początku była skazana na przegraną.
Wiele bitew, które przegrywamy, dałoby się jednak wygrać.
Mówię ci to
na wypadek, gdybyś chciał toczyć przegraną bitwę.
Walka z fortuną klanu Larrea nie będzie łatwa.
My możemy pomóc ci bardziej, niż ty sam sobie.
Nie rozumiem o czym pan mówi.
Tu nie ma nic do rozumienia.
Trzeba działać.
Nie myśl za wiele. Myślenie może tylko zaszkodzić.
Jesteś bardzo podobny do ojca.
Zabawny z niego gość.
Kupiłem gazetę.
Przeczytaj sobie.
Weź sobie kilka piw.
A lodówka?
Zatrzymaj ją sobie, kosztowała grosze.
Kupiłem ją, żeby przynieść piwo na tę gównianą plażę.
Im szybciej stąd pójdę, tym lepiej.
Na razie.
SAMOCHÓD SENATORA LARREI UCZESTNICZY W ŚMIERTELNYM WYPADKU.
PROKURATURA PRZESŁUCHUJE PRZYJACIELA RODZINY.
Pamiętam, jak dojeżdżaliśmy do Fundo el Solar.
Przy drodze stał zaparkowany samochód, czarne Daewoo.
Może szare, nie wiem, było ciemno.
I...
około 100m dalej, może więcej...
Nie, 100m dalej
środkiem drogi szedł mężczyzna.
Musieliśmy zwolnić, żeby go nie uderzyć.
Zapytaliśmy, czy dobrze się czuje, ale kazał nam się odpieprzyć.
Powiedział: „Walcie się”, więc odjechaliśmy.
Była godzina 5, może 5:30.
ŚWIADEK OBRONY
Otworzyłem maskę samochodu, żeby silnik wystygł,
a Nelson odszedł.
Zawołałem, żeby na mnie zaczekał, ale on zgrywał twardziela.
Był pijany i odszedł.
Po chwili przejechał jakiś samochód, fioletowy albo czerwony
i zatrzymał się kilka metrów dalej.
Pomyślałem, że chcą nam pomóc. Dwie osoby wysiadły, może na siku.
Nie pamiętam dokładnie, było ciemno.
Po chwili wsiedli do wozu i odjechali.
Nie zwróciłem na to uwagi. Byłem zajęty własnymi sprawami.
Kiedy samochód odpalił, odjechałem.
Wtedy po raz ostatni widziałem Nelsona.
Następnego dnia dowiedziałem się, że znaleziono go martwego.
Został potrącony.
Przed imprezą zawsze ustalamy, kto będzie prowadził.
Gramy w butelkę, żeby wybrać tego, kto nie będzie pić.
Taki ktoś dysponuje zapasami alkoholu.
Tego wieczora, czy popołudnia, po przyjściu z plaży,
wciągnęliśmy Vicente do zabawy.
Był nowy w grupie, więc wybraliśmy go na kierowcę.
On trzymał baniak z piscolą
i miał decydować, kto może pić, a kto nie.
Tego wieczora zdecydowaliśmy, że Vicente będzie kierowcą.
Po imprezie u mnie w domu,
pojechaliśmy do klubu jeździeckiego,
gdzie ukradliśmy fajerwerki.
Odpaliliśmy je później w pobliżu wysypiska Zapallar.
Potem pojechaliśmy do domu spać.
Była późna, a raczej już wczesna godzina, około 5.
Vicente mnie obudził, prosząc, żebym do niego pojechała.
Obudził też Diego.
Wstaliśmy więc.
Nie czułam się dobrze.
Miałam kaca, chociaż się przespałam.
Wsiedliśmy do samochodu.
Siedziałam z tyłu z Aną i Diego.
Vicho prowadził, bo był najtrzeźwiejszy z nas.
Po drodze...
poczuliśmy uderzenie, jakbyśmy w coś trafili.
Nagle, na zakręcie, nie pamiętam dokładnie, gdzie,
zza latarni wysunęła się jakaś ciemna postać.
Próbowałem ją ominąć,
ale poczułem uderzenie.
Zatrzymaliśmy się.
Zaparkowałem i wyszliśmy się rozejrzeć.
Niczego nie widziałem.
Świeciliśmy sobie telefonami i rozglądaliśmy się.
Nic nie znaleźliśmy, chociaż szukaliśmy 20 minut.
Zauważyłem, że jedyna szkoda,
to zbite prawe lusterko.
Diego powiedział, że musieliśmy uderzyć w latarnię.
Próbował mnie uspokoić, bo bardzo się zdenerwowałem.
Powiedziałem, że powinniśmy
pojechać na policję.
Wsiedliśmy więc do wozu i pojechaliśmy na posterunek.
Zaparkowaliśmy i obleciał mnie strach,
bo zrozumiałem, że nie wiem, co powiedzieć.
Byłem kompletnie zagubiony i wszystko zapomniałem.
W końcu Diego i Manuel poszli porozmawiać z policją.
Wtedy przesiadłem się do tyłu.
- Bierz go! - Dawaj!
Nacho, jest miejsce!
Dawaj, sukinsynu!
- Szlag! - Co?
Od kiedy to można popychać?
Ale z niego ciota!
CZTERY MIESIĄCE PO WYPADKU.
- Dzień dobry, Vicho. Jak się masz? - Dobrze, a ty?
- Dobrze, dostałeś list. - Od kogo?
- Nie wiem, leży w jadalni.. - OK.
Zjesz lunch teraz, czy poczekasz na mamę?
- Mama przyjdzie? - Tak, dzwoniła.
- Poczekam na nią. - Masz coś do prania?
- Tak, w torbie. Dziękuję, Elcira. - OK.
Dają mi 750 mln pesos, więc sprzedaję.
Jeszcze na tym zarobię.
Za te pieniądze spłacę rodzinę Candii.
Wcześniej nie miałam 50 mln.
Nie planowałam sprzedawać, ale...
Chcę pojechać do Pingueral, na południe, żeby być bliżej babci.
Możemy polecieć do Concepción i wziąć jej samochód...
Jest tam wiele pięknych domów za pół ceny.
To nie to samo, co tu, ale na początek starczy.
Dostałem dziś wezwanie na odczytanie wyroku.
- Na 20-ego? - Tak
Nie dam rady. To nie problem, że pojedziesz tylko z wujkiem Julio?
Nie.
Najeździj się przez te ostatnie dni,
bo potem nie będziesz jeździł przez cztery lata.
Wujek Julio powiedział, że może zgodzą się na dwa.
Dwa czy cztery lata to w twoim wieku żadna różnica.
JEŚLI ZBIERZEMY 50 MLN, BĘDZIEMY MOGLI ZABIĆ VICENTE MALDONADO?
CZEŚĆ, MALDONADO, ZABIŁEM SWOJĄ TEŚCIOWĄ.
BĘDZIESZ TAK MIŁY I WEŹMIESZ WINĘ NA SIEBIE?
NIEWAŻNE, CO SIĘ STANIE, KLAN LARREA ZAWSZE NAS WYDYMA.
TERAZ USTANOWIĄ DRUGIE „PRAWO EMILII”: „PRAWO VICENTE MALDONADO”.
„PRAWO EMILII” ZACHĘCA PIJANYCH KIEROWCÓW,
ŻEBY SZLI ZA NIECHLUBNYM PRZYKŁADEM VICENTE MALDONADO.
JEŚLI MASZ DOBREGO PRAWNIKA, MOŻESZ KŁAMAĆ.
OKAZUJE SIĘ, ŻE ZA KIEROWNICĄ NIE SIEDZIAŁ MANUEL LARREA, TYLKO JEGO KUMPEL- FRAJER.
ŚWIETNE WYJŚCIE.
PRZYNAJMNIEJ MALDONADO ZAPŁACIŁ 50 MLN A NIE 10, JAK LARREA.
TO LEPIEJ NIŻ JOHNNY HERRERA, KTÓRY ZAPŁACIŁ 40.
NA PEWNO ZABÓJCA JEST PRZESTAWIONY JAKO OFIARA.
CO ZA GÓWNIANY KRAJ!
CHCĘ SIĘ ZAPRZYJAŹNIĆ Z MANUELEM LARREĄ. MOŻNA KOGOŚ ZABIĆ I NIE PONIEŚĆ KARY.
CZEKAMY NA CIEBIE W PIERDLU, GNOJU!
NIEWAŻNE, CO MÓWICIE. W KAŻDEJ CHWILI MOŻE MNIE PRZEJECHAĆ BOGATY KOLEŚ.
JUTRO O 12 BĘDZIEMY W SĄDZIE, ŻEBY PRZYWITAĆ MALDONADO.
Nie napruj się za bardzo, to nie jest seksowne.
- Nie jest? - Nie.
- Dlaczego? - Może trochę?
Dobra, możesz się lekko wstawić, ale się nie schlaj i nie wyjdź na idiotę.
Tylko łyk dla odwagi. Jesteś Irlandczykiem, sam wiesz.
W porządku, wszystko gra.
Zdecydowanie wszystko gra.
Co ty gadasz? Ile już wypiłeś?
- Kilka drinków. - Tylko kilka.
- Kilka. - Na pewno?
- Chcesz więcej? - Troszeczkę.
Nigdy nie mieszam drinków, bo źle to znoszę.
Kłamiesz, nikt w to nie uwierzy.
- Jak się masz, Manuel? - Dobrze, a ty?
- W porządku. - Świetnie.
Prawie skończył mi się tytoń. Zrobię sobie jeszcze jednego skręta.
Nie wyglądasz na palącego tytoń.
To tylko tytoń.
- Mogę trochę? - Chcesz?
- Vicho? - Co?
Chodźmy, już poszli.
Już, tylko wezmę kurtkę.
Szybciej, wszyscy czekają.
Spokojnie, bracie.
Wybacz, stary.